Naiwan na si Tin sa pinas. Noong una di pa maramdaman masyado yung nalalapit na separation dahil busy pa sa pag-aasikaso ng dorm, enrollment, pagbili ng mga gamit, etc. Pero noong ihatid na namin sya sa Baguio a day before our flight parang ang bigat sa dibdib. Ako ang nag-ayos ng mga gamit nya sa locker kasi si KD parang di na kaya, nakatingin na sa kawalan. Nagsimula na tumulo luha ni tin noong magpaalam na kami. Alam nya kasi na maiiwan na sya talaga, mas gusto ko na yun na hindi na sya maghatid sa airport. Parang ang hirap makita na papasok ka sa airport at maiiwan sya sa labas.

Wala kaming kibuan ni kd habang pababa ng Baguio, walang gustong magsimula ng usap. Tahimik din ang driver namin dahil nakikita nya paminsan-minsan na nagpapahid ng luha si kd sa tabi nya. Walang hinto si tin ng kakatext hanggang makarating kami ng Bataan. Hindi ko alam kung paano ako natapos sa pag-eempake para sa flight namin kinabukasan habang inaalo ko si Justin at Joshua na umiiyak din dahil maiiwan na raw si ate nila sa pilipinas. Naka-ilang tawag din si tin nung gabing yun dahil hindi raw sya makatulog. Ayoko na sana syang tawagan dahil nauuwi lang sa iyakan. Napaluha lang talaga ako pagkabasa ko sa text nya na, “Ma, parang di ko kaya.”

Kinabukasan, araw ng flight namin. Walang hinto ang tawag nya hanggang maka-akyat kami ng eroplano. Wala na halos ako maintindihan dahil puro “mama” na lang naririnig ko habang iyak sya nang iyak. Palipat-lipat ang phone kay kd, kay josh at justin. Hanggang ipa off na ang mga cel sa plane ay ayaw pa rin ibaba sandali na lang daw. Nakatingin na nga lang sa amin yung ibang katabi namin sa upuan. Malungkot din sila na i’m sure na nakakarelate sila dahil sila man ay siguradong may mga iniwang pamilya sa pilipinas.

On our part wherein all my kids were born here in Saudi Arabia, highschool graduation means separation. Wala naman kasing college school dito para sa kanila. Walang choice kundi umuwi ng Pilipinas at mahiwalay talaga sa magulang. For fifteen years na kasama namin dito si Tin-tin, this will be the first time na mawawalay sya sa amin nang matagal. Ang dami kong nababasang status sa facebook ng countdown sa pag-uwi nila sa pinas dahil sa excitement na makita syempre ang pamilya. It is not that I am not excited to go home but this one is different. Pagbalik namin dito after vacation hindi na namin kasama si Tin dahil kailangan na nya maiwan sa pinas.

Iba-iba ang emotions na makikita mo sa graduation kahapon. May masaya…..may malungkot….may parang wala lang……may umiiyak……may nakita rin akong sa simula pa lang ng ceremony ay nagpapahid na ng luha at nung time na patapos na ay hagulgol na sya. I can relate dahil kahi’t anong sabi ko sa sarili ko na I will not cry ay napaiyak pa rin ako.

May part kasi sa ceremony na after nilang kumanta ng farewell song ay lalapit sa parents at mag-aabot ng flowers. Malayo pa si Tin ay nakita ko na namumula na ang mata nya. Sabi ko it’s ok wag na sya umiyak at sandali lang naman ang 5 months at babalik rin sya dito para magbakasyon. Nakuhanan pa ni kd ng picture ang paglapit nya sa akin pero lalong umiyak si Tin nung makita nya Dada nya na umiiyak na rin at yumakap sa kanya. Ilang minuto rin yung napaka emotional part ng graduation ceremony bago nabalik sa normal at tinapos na ang programa.

(Trying not to cry here….)

Two years ago pinag-uusapan na namin ang pag-uwi nya pero ako ang madalas magsabi, “let’s not talk about it now….napakatagal pa nun.” Pero ang bilis ng panahon dahil ngayon na pala yun.

Tin is a very sweet daughter. She won’t forget to say, ” Goodnight ma, goodnight da, I love you” “Bye ma, I love you” everyday. But lately napansin ko mas sobra yung sweetness nya….dadaanan nya ako sa harap ng pc at yayakapin ng mahigpit and will say, “I love you” or will stay on our bed for a moment na nakayakap ng mahigpit. I know hindi man nya sinasabi alam kong nalulungkot na rin sya dahil malapit na syang umuwi. Sabi ko nga kay kd pagbalik namin dito ay ayokong sumama si Tin sa airport para maghatid sa amin at baka di ako makaalis. Mas gusto ko na maiwan na sya sa dorm at di na nya makita ang paglipad ng eroplano palayo.

I thought I won’t finish this post dahil pahid ako nang pahid ng luha habang nag tatype.

Andyan din syempre ang mga palarong pinoy na kahit malayo sa bansang pinas ay dapat ding makilala at malaro ng mga batang dito na ipinanganak at nagsilaki.

pabitin……

palosebo……

Bonding with friends…….

Tin….. ang figure!

Two weeks before the school affair nagsabi na si Justin at Josh na kung pwede wala munang catering for that day, nagtatampo na kasi dahil lately lagi akong absent sa mga school programs nila. Si Josh super excited dahil nagplano pala silang magkakaklase na magtitinda daw sila ng anything during the family fun day. Ibili ko raw sya ng mga pwede nyang ibenta at mag rerent sya ng table sa school. Syempre medyo kunsintidor ang nanay so go…..

Tuwang-tuwa sya at medyo nalilito sa pagbibigay ng sukli kaya lagi lang ako sa tabi nya. Naiinis sya pag may mga friends kami na marami ang binibili..hahaha! ibang klaseng nagbebenta. Natuwa yung ninong nya na nakita syang may tindahan kaya bumili ng marami sa kanya, sabi ba naman, “Bakit nyo po inubos? Wala na akong ibebenta nyan.” Kaya after ilang oras lang wala na syang paninda.

After nya magtinda sya naman ang nag-ikot sa mga tindahan at namili, dala pati puhunan ko sa tindahan nya….hehehe.

Dito sya talagang excited, after nyang kumain ng lunch nag prepare na sya for their basketball exhibition. Ilang months na rin sila ni Justin na nag-aattend ng basketball clinic sa school pero ngayon lang namin sila makikitang maglalaro. BTW, basketball clinic is free para sa mga students na gustong matuto….thanks sa may idea nito sa school

Uy! Kasali sya sa first 5 pero parang hindi yata sya nakatalon ….hehehe

Excited din ako na kinakabahan dahil baka kasi madapa sya sa pagtakbo or hingalin or mapagod….

Nakakatuwa yung panalo nila dahil last second ay na i-shoot ng kasama nila ang bola. Takot pa yatang humawak ng bola si Josh kaya hanggang depensa lang sya, sa laki nya pag hinarangan nya yung kalaban ay di na makalampas….hehehehe.
Napagod ako sa kaka cheer at kakatawa sa game nila, sabi nga nung announcer para daw “agawan ng buko”

Naglaro din si Justin pero sa medyo mas mataas na level na sila at medyo serious na laro. Sad nga sya kasi talo sila….better luck next time.

The family fun day was a success…..ang galing ng mga organizers….sana next year ganyan din kasaya!

Mga 2pm yata yun ng Friday ay may naresib akong text message at sabi extended daw ang vacation nila until October 17, it means 3 weeks more na wala silang pasok! Ang saya nila kahit hindi pa alam kung ano ang reason at ganun kahaba ang bakasyon ng lahat ng schools dito sa kingdom. Nalaman ko din later from a friend na utos daw ng Ministry of Education dito marami ang nagsilabas ng bansa noong holidays at bilang pag-iingat sa swine flu kaya self quarantine muna ang lahat.

Akala ko mapapahinga na ang mga computer at PSP sa bahay eh mas lalong humaba ang bakasyon. Kaya si Josh tuloy ang ligaya…….

Mabuti na lang at ginawang October 10 na lahat ng upper elementary at highschool kaya nakapasok na rin sila last Saturday. Na excite na rin sila dahil na rin siguro sa instant haba ng bakasyon. Kaya lang last Monday ay umuwi si KD na halos bitbitin na lang si Josh paakyat ng building namin at lalong lumakas ang pag-iyak noong tanungin ko kung ano ang nangyari.

Naitulak daw sya ng kaklase sa hagdanan ng stage (up to 2nd steps) habang naglalaro sila at medyo masama yung bagsak nya kaya di makalakad. Noong una ay hindi ko makita kung saan ang part na na sprain dahil lahat sa paa nya ay namamaga…hehehe. Pero kinagabihan ay lumabas na yung part na nabugbog at namamaga na talaga. Hindi na rin sya makalakad at umiiyak sa sakit.

Paglabas pa lang nila sa pintuan ay wala na akong ipinagdarasal kundi sana safe silang makarating sa school at safe ding makabalik. Kaya lang minsan talagang di maiwasan ang mga ganitong insidente lalo at nakikipaglaro. Natuwa lang ako sa kanya dahil unang reaksyon ko ay tinanong ko kung sino ang tumulak sa kanya. Sabi nya, “Mama, friend ko sya at klasmeyt pero hindi naman nya sadya kasi nag lalaro kami pero nag sorry naman sya, saka tinulungan naman ako ng mga bff ko.”
What? anong bff?
“Ma, best friends forever yun.”

Tatlong araw lang sya nakapasok at ngayon ay bakasyon na naman….tagal pa naman magpagaling ng sprain….Sana maging ok na sya next week dahil examination na nila for second quarter.

Bakasyon pa rin kami dito sa Gitnang Silangan dahil sa selebrasyon ng pagtatapos ng Ramadan. Although hindi kami mga “M” syempre kasama rin kami sa mga walang pasok (para namang may pasok ako). Imagine from September 17-25 ay walang pasok kaya hirap din mag-isip kung saan-saan pwedeng gugulin yung bakasyon para di mainip sa bahay ang mga bata.

Nagswimming kami ulit sa Baher Beach Resort. Ang daming tao…di na pinayagan na pumasok pa yung iba. Mas marami kasi yung mga galing Riyadh na dumayo dito para makaligo sa beach (walang dagat sa riyadh). Feeling mo nasa Pilipinas ka lang dahil sa dami ng pinoy noong araw na yun. Kaya lang yung guard sa gate nagtaas ng fee, yung dating sr50/head naging sr75/head, alam kasi nila na dadagsa ang mga tao.

Kahapon naman ng gabi ay matyaga kaming naghintay sa taunang fireworks sa pagtatapos ng Ramadan, inabot kami ng alas dose ng gabi sa paghihintay sa wala. Tumambay na lang sa paboritong restaurant (Brasa de Brazil) kahit nag coffee lang.

Meet the good looking and very accomodating waiters of Brasa de Brazil….naks!

Pero kanina bumalik kami ulit sa corniche dahil may nakapagsabi na tuloy na raw ang fireworks, 8pm pa lang andun na kami para makakuha ng magandang anggulo. At around 10pm nakarinig na kami ng sunod-sunod na putukan…nagsimula na ang fireworks. Na miss ko bigla ang Pasko at New Year sa Pilipinas. Almost 30 minutes din siguro ang itinagal ng fireworks. Nag-enjoy ang mga bata dahil hindi naman kasi common dito sa saudi ang mga ganitong pagdiriwang.

Pictures taken by KD. ENJOY!

It’s Justin’s birthday yesterday. Eleven years old na sya, ang bilis talaga ng panahon. I still remember noong ipanganak ko sya, sa kanilang tatlo sa kanya ako nahirapan nang husto sa tindi ng sakit sa paglalabor. Naisip ko pa nga noon na baka pasaway at matigas ang ulo nito paglaki dahil sa tyan pa lang eh sobrang sakit na yung bigay sa akin.

Pero kabaligtaran pala, mula baby sya ay napakabait, hindi iyakin. Basta may hawak na dede ay natutulog mag-isa, walang tantrums kahit magising sa gabi. Lumaki sya na madaling kausap, masunurin at mabait sa mga kapatid. Sabi ko nga kay KD, buti andyan si Justin pambalanse namin sya sa kakulitan ni tin-tin at joshua. Sabi nga minsan sa akin ng isang titser nya, “Mrs, si Justin po opposite po ni Joshua ano po?”

Meron sya actually birthday celebration sa July 9 pa sa isang private resort with some friends na mag bibirthday din pero dahil sa 2 makukulit na kapatid ay napapayag nila na dapat may celebration din sa mismong araw ng birthday nya kaya kami napadpad dito sa “Brasa de Brazil.”

Nasabi pala ng kaibigan namin sa isang waiter na birthday ni Justin kaya nagulat kami nung bigla nila kaming paikutan at may dalang piraso ng cake at candle sabay kinantahan ng “Maligayang bati.” Nakakatuwa ng mga singing waiters dahil iba-iba ang nationality nila pero kung ano ang lahi ng mga costumers ay yun ang version nila ng Happy Birthday song.

Ang Brasa de Brazil ay isa sa mga bagong restaurants dito sa saudi na may kakaibang way ng pag seserve ng pagkain sa costumers. Smorgasbord sya na may super daming appetizers (dami rin arabo sa paligid ng table kaya di ko napiktyuran) at ang sasarap talaga. Doon pa lang ay sulit na yung bayad na sr110/head ($30). At ang pinaka main course nila ay 15 varieties of barbeque na umuusok pa pag serve syo.

By the way, sa bawa’t table pala ay may makikita kang parang traffic light na maliliit may “stop” and “go” sign….hehehe. Ine explain kay Josh kung paano ang paggamit sa mga red and green signs na ito. Dinatnan namin na nasa itaas lahat ang red habang kumakain kami ng appetizer nila. Kapag gusto mo na ng main course, baligtarin mo lang para green yung nasa itaas at automatic na maglalapitan na syo ang mga waiters na dala ang nakatuhog na barbeque.

Now, naka green na yung sign kaya lapit na yung waiter na may dalang 3 varieties of barbeque, yung celebrant muna syempre.

Joshua: It’s my turn and that’s all mine….hehehe.

Next, shrimps naman na ang sarap pala pag inihaw.

Pata yata ito ng dinosaur….hehehe.

Next , baby lamb daw kaya nakasakay pa sa stroller….hehehe.

Tin: What’s that?

Waiter: Baby camel.

Josh: What? kakain tayo ng camel?

Ang tagal ko na rin dito sa saudi pero kagabi lang din ako nakatikim ng meat ng camel. Hindi lang kami nag enjoy sa sarap ng pagkain kundi pati na rin sa excitement at curiosity kung anong barbeque ang susunod na darating hangga’t naka green sign ka sa table mo.

Si Josh ang unang nag red sign.

Me: Why Josh? Are you done?

Josh: I’m full. Ayaw ko na po! Ang dami ng animals sa tummy ko.

Other varieties of barbeque served last night were turkey, chicken, beef, ostrich, salmon fillet, shrimps, hamour fillet (lapu-lapu), tenderloin steak, etc. hindi ko na matandaan yung iba pa.

Sa harapan nito ay ang pool na may artificial wave, although hindi na ito bago sa pinas nag-enjoy pa rin talaga ng mga bata dahil hindi mo ito inaasahan na makikita sa disyerto dito sa middle east.

Tatlong giant slides yata ang nakita ko sa loob at isang medyo mababa lang para sa mga kids. Isa sa mga giant slides na nagpabaon sa amin ni Justin ng bukol at medyo nakaka traumang experience. Inaya kami ni KD na umakyat sa isang napakataas na slides, nakasakay naman sa salbadida na pandalawahan, kasama ko si Justin at si Josh naman si KD. Sa kalagitnaan ng slides ay mayroong parang basin kung saan magpapaikut-ikot ka muna bago ka pumasok sa isang hole deretso na sa ibaba. Sa halip na dumeretso kami ni Justin sa hole ay pahalang na bumara ang salbabida namin sa hole at di kami makababa.

Hanggang sa maipon ang apat na salbadida sa basin at nagkabangga-banggaan na kami sa loob. Kasama sa apat ang salbabida nina KD at Josh. Sinubukan ni KD na iayos ang salbabida namin ni Justin pero hinigop na kami pababa ng hole at sa halip na paharap ay patalikod kaming pumasok sa butas.

Nag panic si Justin at nakabitaw sa salbabida, nakita ko syang nahulog at hahawakan ko sana sa kamay kaso dahil sa hindi na balanse ang salbabida ay bumaligtad na rin ako. Hindi ko alam kung ilang tumbling kami sa loob ng slides at kung gaano kadaming tubig ang nainom ko basta ang nasa isip ko ay kung safe ba si Justin or what?

Pagbagsak ko sa ibaba ay si Justin agad ang hinanap ko kahit na parang hilo pa ako. Mabibilis naman ang mga lifeguards at dinala kami agad sa mababaw na parte ng tubig. Iyak nang iyak si Josh dahil nakita nya pala kaming nahulog sa salbabida. Ok naman si Justin dahil nakapag balanse naman daw sya sa pagbagsak nya although pareho kaming may bukol dahil sa pagkaka-untog sa gilid ng slides. Mabuti na lang at sarado ang slides mula sa itaas at ang opening lang nya ay doon sa parteng ibaba kung saan babagsak lahat ng galing sa itaas, kundi ay kita kami ng lahat ng tao doon na patumbling-tumbling sa slides.

Nag-enjoy din kami dito sa “lazy river” kung saan pwede kang mag relax habang inaanod ka ng mabagal na agos ng tubig paikot sa buong resort ng Lost Paradise. Wala pa akong bukol dito kaya nakangiti pa…hehehe.

Nakasama namin doon ang ilan sa mga members ng Middle East Shutter Squad (MESS) at
Gulf Photographers Network (GPN). Sana maulit muli……

And as expected……..

...tulog pagdating sa hotel ang tatlong makukulit sa pagod at sakit ng katawan sa maghapong paglalaro sa tubig. Sulit ang byahe at mahal ng bayad sa entrance fee. Imagine paying BD13/each (Php1,600) or DB65 (Php8000) sa aming lima.

At dahil na curious ako sa pangalan ng resort naitanong ko kay uncle google kung ano ba itong Lost Paradise of Dilmun?

“Dilmun was probably located in what is now Bahrain. Dilmun was an ancient holy land and part of a trade route between the Indus Valley and Mesopotamia. Evidence about Dilmun in the stone age comes from flint tools and weapons. From later periods, it comes from cuneiform tablets, cylinder seals, pottery and correspondence between rulers. When the Indus Valley lost its importance in the middle of the second millennium B.C., Dilmun, too, lost its importance. In the eighth century B.C. Dilmun was a vassal of Assyria and by 600 B.C., Dilmun was part of the Neo-Babylonian Empire.
Dilmun may have been the location of the Garden of Eden and was described as paradise in the Epic of Gilgamesh.”

So, after few months ipinadala nga nya by email yung mga finished products ng aking tatlong anak. Here they are……thank you so much Mari!