Kakabalik lang namin from a 2 months vacation in the Philippines. Bakit kaya kahit gaano kahaba yung bakasyon parang laging feeling bitin pag malapit na ang date pabalik?

Naiwan na si Tin sa pinas. Noong una di pa maramdaman masyado yung nalalapit na separation dahil busy pa sa pag-aasikaso ng dorm, enrollment, pagbili ng mga gamit, etc. Pero noong ihatid na namin sya sa Baguio a day before our flight parang ang bigat sa dibdib. Ako ang nag-ayos ng mga gamit nya sa locker kasi si KD parang di na kaya, nakatingin na sa kawalan. Nagsimula na tumulo luha ni tin noong magpaalam na kami. Alam nya kasi na maiiwan na sya talaga, mas gusto ko na yun na hindi na sya maghatid sa airport. Parang ang hirap makita na papasok ka sa airport at maiiwan sya sa labas.

Wala kaming kibuan ni kd habang pababa ng Baguio, walang gustong magsimula ng usap. Tahimik din ang driver namin dahil nakikita nya paminsan-minsan na nagpapahid ng luha si kd sa tabi nya. Walang hinto si tin ng kakatext hanggang makarating kami ng Bataan. Hindi ko alam kung paano ako natapos sa pag-eempake para sa flight namin kinabukasan habang inaalo ko si Justin at Joshua na umiiyak din dahil maiiwan na raw si ate nila sa pilipinas. Naka-ilang tawag din si tin nung gabing yun dahil hindi raw sya makatulog. Ayoko na sana syang tawagan dahil nauuwi lang sa iyakan. Napaluha lang talaga ako pagkabasa ko sa text nya na, “Ma, parang di ko kaya.”

Kinabukasan, araw ng flight namin. Walang hinto ang tawag nya hanggang maka-akyat kami ng eroplano. Wala na halos ako maintindihan dahil puro “mama” na lang naririnig ko habang iyak sya nang iyak. Palipat-lipat ang phone kay kd, kay josh at justin. Hanggang ipa off na ang mga cel sa plane ay ayaw pa rin ibaba sandali na lang daw. Nakatingin na nga lang sa amin yung ibang katabi namin sa upuan. Malungkot din sila na i’m sure na nakakarelate sila dahil sila man ay siguradong may mga iniwang pamilya sa pilipinas.

It’s Tin and Justin’s graduation day yesterday. Just like any other graduation ceremony lahat tayo ay excited na makita ang mga anak natin na umaakyat ng stage. And just like any valedictorian or guest speaker’s speech the phrase “this is not the end….this is only the beginning” is not new to us, lahat yata ng speech sa graduation meron nyan. Sabi nga ng isang kaibigan kahapon after the ceremony, “It is not common for a highschool and elementary graduation na maging too much emotional, pwede pa siguro sa college dahil on that stage kahit papaano alam mong talagang end na sya ng paghihirap mo sa pag-aaral.” Bakit nga ba ganun ka emotional ang pagtatapos ng highschool dito sa place namin?

On our part wherein all my kids were born here in Saudi Arabia, highschool graduation means separation. Wala naman kasing college school dito para sa kanila. Walang choice kundi umuwi ng Pilipinas at mahiwalay talaga sa magulang. For fifteen years na kasama namin dito si Tin-tin, this will be the first time na mawawalay sya sa amin nang matagal. Ang dami kong nababasang status sa facebook ng countdown sa pag-uwi nila sa pinas dahil sa excitement na makita syempre ang pamilya. It is not that I am not excited to go home but this one is different. Pagbalik namin dito after vacation hindi na namin kasama si Tin dahil kailangan na nya maiwan sa pinas.

Iba-iba ang emotions na makikita mo sa graduation kahapon. May masaya…..may malungkot….may parang wala lang……may umiiyak……may nakita rin akong sa simula pa lang ng ceremony ay nagpapahid na ng luha at nung time na patapos na ay hagulgol na sya. I can relate dahil kahi’t anong sabi ko sa sarili ko na I will not cry ay napaiyak pa rin ako.

May part kasi sa ceremony na after nilang kumanta ng farewell song ay lalapit sa parents at mag-aabot ng flowers. Malayo pa si Tin ay nakita ko na namumula na ang mata nya. Sabi ko it’s ok wag na sya umiyak at sandali lang naman ang 5 months at babalik rin sya dito para magbakasyon. Nakuhanan pa ni kd ng picture ang paglapit nya sa akin pero lalong umiyak si Tin nung makita nya Dada nya na umiiyak na rin at yumakap sa kanya. Ilang minuto rin yung napaka emotional part ng graduation ceremony bago nabalik sa normal at tinapos na ang programa.

(Trying not to cry here….)

Two years ago pinag-uusapan na namin ang pag-uwi nya pero ako ang madalas magsabi, “let’s not talk about it now….napakatagal pa nun.” Pero ang bilis ng panahon dahil ngayon na pala yun.

Tin is a very sweet daughter. She won’t forget to say, ” Goodnight ma, goodnight da, I love you” “Bye ma, I love you” everyday. But lately napansin ko mas sobra yung sweetness nya….dadaanan nya ako sa harap ng pc at yayakapin ng mahigpit and will say, “I love you” or will stay on our bed for a moment na nakayakap ng mahigpit. I know hindi man nya sinasabi alam kong nalulungkot na rin sya dahil malapit na syang umuwi. Sabi ko nga kay kd pagbalik namin dito ay ayokong sumama si Tin sa airport para maghatid sa amin at baka di ako makaalis. Mas gusto ko na maiwan na sya sa dorm at di na nya makita ang paglipad ng eroplano palayo.

I thought I won’t finish this post dahil pahid ako nang pahid ng luha habang nag tatype.

I’ve been very busy for the past few months, di namalayan 2010 na pala at wala pang update ang aking bahay
For a start, simulan natin sa isang family day that is really full of fun. Ginagawa ito yearly sa school but this time super daming families ang dumating at nakisaya.

Andyan din syempre ang mga palarong pinoy na kahit malayo sa bansang pinas ay dapat ding makilala at malaro ng mga batang dito na ipinanganak at nagsilaki.

pabitin……

palosebo……

Bonding with friends…….

Tin….. ang figure!

Two weeks before the school affair nagsabi na si Justin at Josh na kung pwede wala munang catering for that day, nagtatampo na kasi dahil lately lagi akong absent sa mga school programs nila. Si Josh super excited dahil nagplano pala silang magkakaklase na magtitinda daw sila ng anything during the family fun day. Ibili ko raw sya ng mga pwede nyang ibenta at mag rerent sya ng table sa school. Syempre medyo kunsintidor ang nanay so go…..

Tuwang-tuwa sya at medyo nalilito sa pagbibigay ng sukli kaya lagi lang ako sa tabi nya. Naiinis sya pag may mga friends kami na marami ang binibili..hahaha! ibang klaseng nagbebenta. Natuwa yung ninong nya na nakita syang may tindahan kaya bumili ng marami sa kanya, sabi ba naman, “Bakit nyo po inubos? Wala na akong ibebenta nyan.” Kaya after ilang oras lang wala na syang paninda.

After nya magtinda sya naman ang nag-ikot sa mga tindahan at namili, dala pati puhunan ko sa tindahan nya….hehehe.

Dito sya talagang excited, after nyang kumain ng lunch nag prepare na sya for their basketball exhibition. Ilang months na rin sila ni Justin na nag-aattend ng basketball clinic sa school pero ngayon lang namin sila makikitang maglalaro. BTW, basketball clinic is free para sa mga students na gustong matuto….thanks sa may idea nito sa school

Uy! Kasali sya sa first 5 pero parang hindi yata sya nakatalon ….hehehe

Excited din ako na kinakabahan dahil baka kasi madapa sya sa pagtakbo or hingalin or mapagod….

Nakakatuwa yung panalo nila dahil last second ay na i-shoot ng kasama nila ang bola. Takot pa yatang humawak ng bola si Josh kaya hanggang depensa lang sya, sa laki nya pag hinarangan nya yung kalaban ay di na makalampas….hehehehe.
Napagod ako sa kaka cheer at kakatawa sa game nila, sabi nga nung announcer para daw “agawan ng buko”

Naglaro din si Justin pero sa medyo mas mataas na level na sila at medyo serious na laro. Sad nga sya kasi talo sila….better luck next time.

The family fun day was a success…..ang galing ng mga organizers….sana next year ganyan din kasaya!

After Ramadan holidays ay excited na akong pumasok ang mga bata, sabi nga ni Josh bakit daw parang happy ako na papasok na sila. Sino kaya ang di magiging happy na mapapahinga ako sa kakaligpit ng bahay. Imagine almost 10 days din yung wala silang pasok.

Mga 2pm yata yun ng Friday ay may naresib akong text message at sabi extended daw ang vacation nila until October 17, it means 3 weeks more na wala silang pasok! Ang saya nila kahit hindi pa alam kung ano ang reason at ganun kahaba ang bakasyon ng lahat ng schools dito sa kingdom. Nalaman ko din later from a friend na utos daw ng Ministry of Education dito marami ang nagsilabas ng bansa noong holidays at bilang pag-iingat sa swine flu kaya self quarantine muna ang lahat.

Akala ko mapapahinga na ang mga computer at PSP sa bahay eh mas lalong humaba ang bakasyon. Kaya si Josh tuloy ang ligaya…….

Mabuti na lang at ginawang October 10 na lahat ng upper elementary at highschool kaya nakapasok na rin sila last Saturday. Na excite na rin sila dahil na rin siguro sa instant haba ng bakasyon. Kaya lang last Monday ay umuwi si KD na halos bitbitin na lang si Josh paakyat ng building namin at lalong lumakas ang pag-iyak noong tanungin ko kung ano ang nangyari.

Naitulak daw sya ng kaklase sa hagdanan ng stage (up to 2nd steps) habang naglalaro sila at medyo masama yung bagsak nya kaya di makalakad. Noong una ay hindi ko makita kung saan ang part na na sprain dahil lahat sa paa nya ay namamaga…hehehe. Pero kinagabihan ay lumabas na yung part na nabugbog at namamaga na talaga. Hindi na rin sya makalakad at umiiyak sa sakit.

Paglabas pa lang nila sa pintuan ay wala na akong ipinagdarasal kundi sana safe silang makarating sa school at safe ding makabalik. Kaya lang minsan talagang di maiwasan ang mga ganitong insidente lalo at nakikipaglaro. Natuwa lang ako sa kanya dahil unang reaksyon ko ay tinanong ko kung sino ang tumulak sa kanya. Sabi nya, “Mama, friend ko sya at klasmeyt pero hindi naman nya sadya kasi nag lalaro kami pero nag sorry naman sya, saka tinulungan naman ako ng mga bff ko.”
What? anong bff?
“Ma, best friends forever yun.”

Tatlong araw lang sya nakapasok at ngayon ay bakasyon na naman….tagal pa naman magpagaling ng sprain….Sana maging ok na sya next week dahil examination na nila for second quarter.