Apple of my Eyes

Minsan, naitanong sa akin ni Josh kung ano raw ba yung mayaman? Sabi raw kasi ng classmate nya ay mayaman sya dahil iba-iba yung ulam nya araw-araw. Sila daw kasi ay umiikot lang sa hotdog,nuggets, eggs at kung anu-anong instant or ready to cook. Hindi naman kasi yun maiiwasan dahil halos working mothers dito. Nagkataon lang na nasa catering business ako , kung sakali siguro baka ganoon din ang baon nila sa araw-araw.

Hirap si Josh na ma differentiate ang batang mahirap sa mayaman, bakit nga naman eh wala naman silang nakikitang batang mahirap dito. Lahat ng batang nakikita at nakakalaro ay magaganda ang suot na damit, sapatos na Nike, Vans, Converse o Sebago, may mga nakasuksok na ipod sa tenga, laging may nakasukbit na PSP o gameboy at elementary pa lang ay naka cell phone na. Hindi rin naman kasi allowed na mag family status ang isang OFW na maliit lang ang sweldo kaya yung qualified na magdala ng pamilya ay can afford talaga na ibigay ang luho ng mga anak.

Last week ay may pinalabas na play dito ang isang grupo ng mga Filipino Artists titled “Oli Inpan.” Tungkol sa mga batang squatters na walang matirhan dahil pinalayas sa lupang pag-aari ng gobyerno. Sabi ko sila yung mga mahihirap na bata na tinatanong nya noong isang araw. Madudungis, sira-sira ang damit, walang sapin sa paa at kulang sa pagkain. Nakita ko syang nagpunas ng mata, naiyak pala. Paano raw kung ganoon ang mangyari sa kanila in the future?

Ang ikalawang play naman titled “Hiblang Abo” ay tungkol sa mga matatanda na iniwan o kinalimutan na ng mga anak at kamag-anak. Mga matatandang naghihintay na lang ng kamatayan sa mga home for the aged.

Naalala ko noong isang gabi na nag-uusap kami sa room ng mga bata bago matulog.

Me : Kids, pag ba matatanda na kami ni Dada aalagaan nyo kami? (walang agad sumagot…)
Josh : Ma, I’m still young and I don’t know how to cook.
Justin : Ma, pano po kung nasa abroad kami?
Tin-tin : Yes ma, pano kung nasa ibang bansa kami?
Justin : Di bale may YM naman.
KD : Kaya ba kaming alagaan ng YM?
Josh : Eh dada, right pag may asawa ka na sya na yung boss? Pano pag ayaw nya na alagaan ko
kayo? (hehehe…natawa ako dun bigla.)
Justin : Eh Dada, bakit po kayo ni mama di naman kayo nag ta take care sa mga parents nyo?
(nagkatinginan kami ni kd, oo nga naman. Umaasa kami na aalagaan kami ng mga anak namin
in the future kami nga ay hindi naman nag-aalaga ng magulang sa ngayon.)
Tin : Ganito na lang, just in case na naka abroad kaming lahat eh di kukuha na lang ng nurse o
yaya na mag-aalaga sa inyo tapos kami ang magbabayad kasi may work naman kami nun.
Justin : Yes! Ganun nga. Pero pag kasama natin sila aalagaan natin sila syempre.

Noong kami na lang dalawa ni kd sa kwarto, sabi nya. “Dapat pala mag-ipon na tayo ngayon ng pambayad sa mag-aalaga sa atin, wala pala tayong aasahan sa mga anak mo”…hehehe… sineryosong bigla ng tatay.

Pero naisip ko rin, hindi nga pala kami magandang halimbawa para sa mga bata. Although may mga kapatid pa rin kami sa pinas na kasama ng mga parents namin, hindi nakalakihan ng mga bata na personal namin silang naaasikaso. Dahil ba sa nakikita ng mga bata na material at financial needs lang ng mga parents namin ang naibibigay kaya yun lang din ang kaya nilang ibigay? Parang nakakatakot tuloy tumanda.

At para hindi tayo agad tumanda mag disco muna tayo with Tin-tin and Joshua. Enjoy!
(Got this from VK)

Nagdiwang ng ika 20th anniversary ang IPSA dito sa Al-khobar last friday. Sinulog Festival ang naging theme ng pagdiriwang. Hindi pa ako nakapanood ng Sinulog sa pinas pero sa ganda ng presentation ng mga anak ng mga ofw dito sa al-khobar ay para ka na ring nasa pilipinas.

Halos lahat ng mga estudyante ng IPSA ay dito na ipinanganak at nagsilaki, malayo man sa bansang pinagmulan ay mulat pa rin sa mga kaugalian at tradisyong pinoy. Hindi biro ang naging gastos ng pagdiriwang, (syempre sagot ng mga magulang…hehehe) pero sulit naman sa ganda ng palabas.

One week before ang celebration ay nagsabi na si Josh na dapat wala akong catering that day. Kaya napilitan akong mag cancel ng order. Maagang gumising at walang sumpong, excited at panay ang bilin na wag kakalimutan ang video at camera.

Konting tyaga lang sa mga pictures at medyo marami but I’m sure mag eenjoy kayo, lalo na yung malayo rin sa bansang Pilipinas.

Last month, sabi sa akin ni Justin, “Ma, lately parang lagi akong kinakabahan for no reasons.” Idinikit ko pa yung tenga ko sa dibdib nya dahil may palpitations daw sya. Tinanong ko nga kung may pain yung palpitation nya para mapatingnan ko sa doktor, wala naman daw.

After 2 days, pwede raw ba syang mag tsek ng friendster account nya? “Sige ok lang basta 30 minutes la lang.” Dati kasi walang dating sa kanya ang friendster. Nagpaturo pa kung paano raw ba magbigay ng comment. Eh di tinuruan ko pa.

Kinabukasan habang nasa supermarket kami, paikot-ikot sa lugar ng mga stuffed toys. Humawak ng isa.

Me: Don’t tell me, gusto mo yan?
Justin: Pwede po ba?”
Josh: Kuya, bading ka siguro no?
Tin: Baka ibibigay sa crush nya.
KD: May crush ka na? Sige yung malaki ang kunin mo.
Justin: Eh Dada, wag na lang kasi baka di naman nya accept. O kaya yung small na lang para kasya sa bag ko.
Josh: Kuya, may crush ka na? Ako, wala na kasi break na kami.
Tin: Why Josh? Kasi nalaman nya na girlfriend mo sya…hehehe.

So, binili yung stuffed toy at nag stay pa ng 2 days sa bahay bago dinala sa school. The night before ibigay hindi mapakali si Justin. Ano raw bang magandang ilagay dun sa card? Sige kako matulog ka na at ako na bahalang maglagay ng ribbon at card. Paano raw nya ibibigay? 3 raw kasi ang choices nya, first, sya mismo ang mag-aabot, 2nd, ipapabigay sa seatmate, 3rd, iiwan na lang under the table ng crush nya. Sabi ko sya na lang mismo ang mag-abot, baka daw kasi di tanggapin. “Eh di ok lang kung ayaw wag mo na ibigay.”

Kinabukasan, pagsundo namin sa kanila, nakangiti si Justin, Nag thank you daw yung girl at sya mismo ang nag-abot. O, sabi ko baka naman mapabayaan mo ang studies mo dahil sa crush crush na yan. Di naman daw kasi inspiration lang yun.

The other day, sa chocolates naman sya paikot-ikot. Sabi ni kd, “Kung gusto mong magbigay ng chocolates, sige na kumuha ka na.” Ang bilis dumampot ng Toblerone. Bigay agad kinabukasan. Kinagabihan, lumapit sa akin. “Ma, ano kaya magandang ibigay ko sa Christmas?” Nagpigil ako ng tawa kasi baka mapahiya. Ang tagal pa kaya ng Pasko! Sige kako mag-aral ka muna at ako na bahala dun, ako na mag-iisip ng ireregalo mo sa Pasko.

Noong isang hapon 4pm na wala pa sya sa car, so baba ako para hanapin sya sa classroom nila. Lumabas na raw sabi ng classmate. Nakita ko sa may bench sa tabi ng canteen at kasama yung girl. Pagkakita sa akin ni Justin, paalam na agad at takbo na palapit sa akin.

“Kaya pala wala ka pa eh nanliligaw ka pa.”
“Ma,kakalabas lang po namin.”

Kahapon medyo late kami ng 15 minutes pagsundo dahil may dinaanan kami. Nasalubong ko yung kumare ko na may anak ding same age ni Justin at sumusundo rin. Kwentuhan at kumustahan.

Me: Hi Mars! Kumusta na inaanak ko?
Mars: Hay naku! Depressed yan ngayon.
Me: Why? Napano sya?
Mars: Kasi nagsabi sa akin noong isang araw, may crush daw sya, sabi ko di nya dapat sabihin dun sa girl na crush nya baka kasi mapahiya yung girl at sya rin pag nalaman ng iba. Sumunod naman sa sinabi ko.
Me: So, anong problema?
Mars: Umuwi 2 days ago na galit sa akin yan at sinisisi ako. Sabi nya ” Yan mommy, it’s your fault. Sabi mo kasi wag muna ako magsabi. Nauna tuloy yung classmate ko na magsabi sa kanya. Then, narinig ko kanina na “babes” na yung tawagan nila.”

Grabe! Halos sumakit ang tyan ko sa katatawa. Imagine 10 years old pa lang sila pero disturb na sila sa mga bagay na ganyan.

Although pinapakita ko kay Justin na very supportive kami sa kanya hindi pa rin nawawala lagi yung paalala na ganyan lang talaga yan. Natural na dadaan sa ganyan ang isang tao, na sobrang mahal mo ngayon pero bukas iba naman ang gusto. Kaya hindi na namin pinatingnan sa doktor, yun pala ang dahilan ng kanyang heart palpitation.

After Ramadan dito parang New Year sa Pinas ang paligid. May fireworks, maraming tao sa mga pasyalan, traffic at maraming aksidente sa mga daan. Kaya pag ganyang panahon di muna kami masyadong naglalalabas. Dito kasi sa place namin ang puntahan ng mga tao na gustong maglibang. Almost one week ang walang pasok kaya sarado halos lahat ang mga tindahan. Mga kainan lang at supermarket ang mga bukas.

Kumain kami sa bagong bukas na Asian Grill dito noong isang gabi. Medyo nabitin kami sa sahog na siomai ng soup dahil 2 piraso lang. SR20 ($5)/bowl na maliit, ang mahal na siomai. Kaya sabi ni Tin-tin turuan ko na lang syang gumawa. Naghanap kami ng wrapper at swerte namang nakakita sa nag-iisang oriental store sa malapit sa amin.

Mas gusto raw nila kung fried siomai tulad nung madalas nilang kainin sa may SM sa pinas. Nakikita kasi namin dati after mag grocery sa SM na parang ang sarap-sarap nang kinakain ng mga tao sa may malapit sa counter, kahit walang upuan at nakatayo lang sila. Nakipila ako at naki order na rin kahit hindi ko alam ang pangalan ng oorderin. Yung siomai na prito sabay turo dun sa kinakain ng katabi ko. In fairness, masarap nga sya with matching sawsawan na toyo w/ calamansi, then yung rice nya medyo kakaiba dahil medyo green ang kulay na napakabango (pandan siguro).

Enjoy si Tin-tin sa paggawa ng siomai kaya lang kakaunti ang wrapper at sobrang dami ng meat. Naalala ko yung nakita ko dati sa isang blog, kay Caryn yata if I’m not mistaken. Yung egg ay binalot ng meat at pinrito rin . Para kasing napakalaki naman kung regular na egg ang gagamitin kaya yung quail egg na lang, may available naman dito nasa lata nga lang.

Hhhhmmmm…yummy! Ang sarap ng kain nila. Pwera sa masarap talaga ang naging resulta ng luto nila mas nagpagana pa sa kanila yung sila ang gumawa.

Hindi po kami nagbakasyon sa kung saan, nagkataon lang na exams ng mga bata kaya ngayon lang naka update. Malay ko ba naman na kailangan ko pala ulit balikan ang elementary subjects ko ngayon kapag examination week na. Buti na lang at ginawa ng english ang civic subject dito ngayon at napakahirap naman talagang magturo sa bata ng tagalog na sibika.

Last day ng exams noong Wednesday at nagpaalam si Tin-tin kung pwede raw syang sumama sa mga kaklase nya na mamasyal sa mall. Isang buong klase raw sila na magkikita-kita sa amusement park ng mall. Ihatid na lang daw namin sya ng 8pm doon at tatawag na lang sya pag uwian na nila. (8pm nga pala ang bukasan ng lahat ng malls dito ngayon dahil Ramadan, at bukas sila hanggang 3am.) Ipag-paalam ko raw sya kay Dada, sabi ko sige ako na magsasabi.

Pinayagan naman ni Dada pero hindi sya iiwan sa mall. Pagkahatid sa amusement park doon lang din kami nag-iikot sa mall. Every 30 minutes yata ay pinapatawagan sa akin at pinapa tsek kung nasaan na. Hindi rin naman kami nainip for almost 4 hours doon dahil marami ring mga parents ang naghihintay sa mga anak nila. Sabi nga ni Tin-tin kung halimbawa raw kaya na sa pinas sya lumaki ay kailangan pa raw ba syang bantayan kapag lalabas sya with friends? Well, siguro depende na rin yun sa culture ng bansa kung saan sya lumaki. Sabihin man siguro na over protective kami as parents sa ngayon, it’s better to be safe than sorry.

Paano na kaya pagdating ng araw na magpapaalam naman si Tin-tin para makipag date sa magiging boyfriend? Sabi ni kd pag daw date na hindi naman sya magbabantay, basta dapat lang daw 16 steps lang sila pwedeng lumayo kung saan sila iniwan…hehehe.

Kung si Tin-tin daw ay napanood sa TFC dati, ayaw naman magpahuli ng dalawang ito. Pwede naman daw sila sa acting. Sino ang mas effective ang acting kung tunay na ahas ang kaharap nila…

Si Justin………

o si Josh……….